Η Ασυνέχεια του χρόνου

Βαθιά βουτιά στη μεγάλη σπείρα του χρόνου. Κενό, έχει πολλές λακκούβες ο χρόνος σαν δημόσιος δρόμος της Αθήνας,πριν και μετά ολυμπιάδας....Πέφτεις μέσα, διαστέλλεσαι,συστέλλεσαι _Αναπνέει ο Χρόνος_Μεγάλη κοιλιά που φουσκώνει και ξεφουσκώνει. Ένα βέλος που ταξιδεύει και καρφώνεται συνεχώς στη καρδιά του Χρόνου, που είναι όμως άυλη και από αιθέρα φτιαγμένη.

Δεν θα φτάσει στο Τέλος.

Δεν υπάρχει Τέλος για να φτάσει.

Είναι Άπειρο

.

.

Επικοινωνία...

Μερικές φορές τα πράγματα μας επιρεάζουν βαθύτερα από όσο νομίζουμε. Ετσι δουλεύουν μέσα σου σιγά σιγά και ενώ νομίζεις οτι έχει τελειώσει,αυτό αρχίσει να εμφανίζεται με διαφορετικούς τρόπους...με τελικό αποτέλεσμα την έλλειψη επικοινωνίας.

Νομίζεις οτι όλα είναι εντάξει και προσπαθείς να λειτουργήσεις αλλά τα πράγματα δε βγαίνουν, γιατί απλά σε είχαν επιρεάσει πιο πολύ από ότι νόμιζες. Ας μην πολυλογώ γιατί το πρόβλημα επεκτίνεται και σε άλλους τομείς και το μεγαλύτερο πρόβλημα μας είναι ο ερασιτεχνισμός μας....

Όταν ένα άλογο τρομάζει...

.

Τότε...τρομάζεις και συ, που συνειδητοποιείς πόσο ανεξέλκτα καλπάζεις μακρυά από το σημείο που σε φόβισε...και προσπαθείς να ελένξεις τη κατάσταση...Μάταια

Ο φόβος δεν αφήνει χώρο στη λογική. Τραβάς τα χαλινάρια... και λοιπόν ? κανένας δε σταματάει όταν τον τραβάνε από τη μπλούζα... Σφίγγεσαι και κει γίνεται το δεύτερο λάθος...

.

Αντι να καλπάσεις απλά, προσπαθείς να σταματήσεις γιατι...εσύ πλέον φοβάσαι, φοβάσαι την πτώση...Φυσική συνέπεια? Χάνεις την ισορροποία σου, αφού έχει πιά βγεί το πόδι σου από τον αναβολέα και ....Όχι... δεν πέφτεις γιατι έπαθες μια αναλαμπή...(καθαρα ενστικτώδη βέβαια) και γλιστράς όλο χαριτωμενιά από το πλάι και προσγειώνεσαι και στα δύο σου πόδια με ένα ωραιότατο πηδηματάκι....και όλα αυτά?

.

Επειδή τελικά εσυ φοβήθηκες περισσότερο...

.

Άλλη φορά απλά απόλαυσέ το...

Καλημέρα ,μετά από καιρό

Με λίγη βροχούλα...λίγη...? σχήμα λόγου...
Μια θάλασσα γεμάτη στάχτες και αποκαΐδια..Κατάμαυρη σαν τα μαύρα σκοτάδια που ρίξανε στα μαγικά δάση και μετά, με λύπη να μπορούν να ανακοινώνουν πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για τη μάνα Γαία.
.
Ζητάμε βροχή που δεν είχαμε
Κάψαμε τα δάση που είχαμε
Κλαίμε για το κόσμο που θα είχαμε
.....εμείς
που ποτέ τη Γη δεν αγαπήσαμε
.
Και τώρα που ήρθε η βροχή ?
Που θα τραγουδούν τα βατράχια σου τώρα?